Apocalipsis Capítulo 14
Καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ τὸ ἀρνίον ἑστὸς ἐπὶ τὸ ὄρος Σιών, καὶ μετ’ αὐτοῦ ἑκατὸν τεσσεράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, ἔχουσαι τὸ ὄνομα αὐτοῦ καὶ τὸ ὄνομα τοῦ πατρὸς αὐτοῦ γεγραμμένον ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν.
1
Kai eîdon, kai idoù to arníon hestòs epì to óros Siṓn, kai met’ autoû hekatòn tesserákonta téssares chiliádes, échousai to ónoma autoû kai to ónoma tou patròs autoû gegramménon epì tōn metṓpōn autōn.
Y miré, y he aquí el arníon (Cordero) estaba de pie sobre el óros Siṓn (monte Sion), y con Él ciento cuarenta y cuatro mil, que tenían el nombre de Él y el nombre de su Padre escrito en sus metṓpa (frentes).
Καὶ ἤκουσα φωνὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ὡς φωνὴν ὑδάτων πολλῶν καὶ ὡς φωνὴν βροντῆς μεγάλης· καὶ ἡ φωνὴ ἣν ἤκουσα ὡς κιθαρῳδῶν κιθαριζόντων ἐν ταῖς κιθάραις αὐτῶν.
2
Kai ḗkousa phōnḕn ek tou ouranoû hōs phōnḕn hydátōn pollōn kai hōs phōnḕn brontês megálēs; kai hē phōnḕ hḕn ḗkousa hōs kitharōidōn kitharizóntōn en tais kithárais autōn.
Y oí una voz del ouranós (cielo), como estruendo de muchas aguas y como sonido de gran trueno; y la voz que oí era como de kitharōidoí (arpistas) que tocaban sus arpas.
Καὶ ᾄδουσιν ᾠδὴν καινὴν ἐνώπιον τοῦ θρόνου καὶ ἐνώπιον τῶν τεσσάρων ζῴων καὶ τῶν πρεσβυτέρων· καὶ οὐδεὶς ἐδύνατο μαθεῖν τὴν ᾠδὴν εἰ μὴ αἱ ἑκατὸν τεσσεράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, οἱ ἠγορασμένοι ἀπὸ τῆς γῆς.
3
Kai áidousin ōdḕn kainḕn enṓpion tou thrónou kai enṓpion tōn tessárōn zṓōn kai tōn presbytérōn; kai oudeìs edýnato matheîn tēn ōdḕn ei mē hai hekatòn tesserákonta téssares chiliádes, hoi ēgorasémenoi apò tēs gēs.
Y cantaban un ōdḕ kainḗ (cántico nuevo) delante del trono, de los cuatro seres vivientes y de los ancianos; y nadie podía aprender el cántico, sino los ciento cuarenta y cuatro mil, los ēgorasémenoi (redimidos) de la tierra.
Οὗτοί εἰσιν οἳ μετὰ γυναικῶν οὐκ ἐμολύνθησαν· παρθένοι γάρ εἰσιν. Οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκολουθοῦντες τῷ ἀρνίῳ ὅπου ἂν ὑπάγῃ. Οὗτοι ἠγοράσθησαν ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων ἀπαρχὴ τῷ θεῷ καὶ τῷ ἀρνίῳ.
4
Hoûtoí eisin hoi metà gynaikōn ouk emolýnthisan; parthénoi gár eisin. Hoûtoí eisin hoi akolouthoûntes tō arníō hópou àn hypágē. Hoûtoi ēgorásthēsan apò tōn anthrṓpōn aparchḕ tō Theō kai tō arníō.
Estos son los que no se contaminaron, pues son parthénoi (puros); siguen al Cordero dondequiera que va. Fueron ēgorásthēsan (comprados) de entre los hombres como aparchḗ (primicias) para Dios y para el Cordero.
καὶ ἐν τῷ στόματι αὐτῶν οὐχ εὑρέθη ψεῦδος· ἄμωμοί εἰσιν.
5
kai en tō stómati autōn ouch heurḗthē pseûdos; ámōmoí eisin.
Y en sus bocas no fue hallado pseûdos (engaño); son ámōmoi (sin mancha) delante del trono de Dios.
Καὶ εἶδον ἄλλον ἄγγελον πετόμενον ἐν μεσουρανήματι, ἔχοντα εὐαγγέλιον αἰώνιον εὐαγγελίσαι τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς.
6
Kai eîdon állon ángelon petómenon en mesouranḗmati, échonta euangélion aiṓnion euangelísai tous katoikoûntas epì tēs gēs.
Y vi a otro ángel volando en medio del cielo, que tenía el euangélion aiṓnion (evangelio eterno) para anunciarlo a los que habitan en la tierra.
λέγων ἐν φωνῇ μεγάλῃ· Φοβήθητε τὸν θεόν καὶ δότε αὐτῷ δόξαν, ὅτι ἦλθεν ἡ ὥρα τῆς κρίσεως αὐτοῦ, καὶ προσκυνήσατε τῷ ποιήσαντι τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ θάλασσαν καὶ πηγὰς ὑδάτων.
7
légōn en phōnē̂ megálē: Phobḗthēte ton Theón kai dóte autō dóxan, hóti ēlthen hē hōra tēs kríseōs autoû, kai proskynḗsate tō poiḗsanti ton ouranòn kai tēn gēn kai thálassan kai pēgàs hydátōn.
Diciendo a gran voz: Phobḗthēte (Temed) a Dios y dadle gloria, porque ha llegado la hora de su juicio; y adorad al Creador del cielo, la tierra, el mar y las fuentes de las aguas.
Καὶ ἄλλος ἄγγελος δεύτερος ἠκολούθησεν λέγων· Ἔπεσεν, ἔπεσεν Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, ἡ ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς πορνείας αὐτῆς πεπότικεν πάντα τὰ ἔθνη.
8
Kai állos ángelos deúteros ēkolouthēsen légōn: Épesen, épesen Babylṓn hē megálē, hē ek tou oínou tou thymou tēs porneías autēs pepótiken pánta ta éthnē.
Y otro ángel, el segundo, siguió diciendo: Épesen, épesen (Cayó, cayó) Babylṓn hē megálē (Babilonia la grande), porque ha hecho beber a todas las naciones del vino del furor de su fornicación.
Καὶ ἄλλος ἄγγελος τρίτος ἠκολούθησεν αὐτοῖς λέγων ἐν φωνῇ μεγάλῃ· Εἴ τις προσκυνεῖ τὸ θηρίον καὶ τὴν εἰκόνα αὐτοῦ καὶ λαμβάνει χάραγμα ἐπὶ τοῦ μετώπου αὐτοῦ ἢ ἐπὶ τὴν χεῖρα αὐτοῦ,
9
Kai állos ángelos trítos ēkolouthēsen autoîs légōn en phōnē̂ megálē̂: Ei tis proskyneî to thēríon kai tēn eikóna autoû kai lambánei cháragma epì tou metṓpou autoû ē epì tēn cheîra autoû,
Y un tercer ángel los siguió, diciendo a gran voz: Si alguno proskyneî (adora) a la bestia y a su eikṓn (imagen), y recibe la cháragma (marca) en su frente o en su mano,
καὶ αὐτὸς πίεται ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τοῦ θεοῦ, τοῦ κεκερασμένου ἀκράτου ἐν τῷ ποτηρίῳ τῆς ὀργῆς αὐτοῦ, καὶ βασανισθήσεται ἐν πυρὶ καὶ θείῳ ἐνώπιον ἀγγέλων ἁγίων καὶ ἐνώπιον τοῦ ἀρνίου.
10
kai autòs píetai ek tou oínou tou thymou tou Theoû, tou kekerasménou akrátou en tō potēríō tēs orgês autoû, kai basanisthḗsetai en pyrì kai theíō enṓpion angélōn hagíōn kai enṓpion tou arníou.
también beberá del oînos tou thymou (vino del furor) de Dios, preparado puro en la copa de su ira, y será basanisthḗsetai (atormentado) con fuego y azufre, delante de los ángeles santos y del Cordero.
καὶ ὁ καπνὸς τοῦ βασανισμοῦ αὐτῶν εἰς αἰῶνας αἰώνων ἀναβαίνει, καὶ οὐκ ἔχουσιν ἀνάπαυσιν ἡμέρας καὶ νυκτός, οἱ προσκυνοῦντες τὸ θηρίον καὶ τὴν εἰκόνα αὐτοῦ, καὶ εἴ τις λαμβάνει τὸ χάραγμα τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ.
11
kai ho kapnòs tou basanismoû autōn eis aiō̂nas aiṓnōn anabaínei, kai ouk échousin anápausin hēméras kai nyktós, hoi proskynoûntes to thēríon kai tēn eikóna autoû, kai ei tis lambánei to cháragma tou onómatos autoû.
Y el humo de su tormento sube por los siglos de los siglos; y no tienen anápausin (reposo) día ni noche, los que adoran a la bestia y a su imagen, y los que reciben la marca de su nombre.
Ὧδε ἡ ὑπομονὴ τῶν ἁγίων ἐστίν, οἱ τηροῦντες τὰς ἐντολὰς τοῦ θεοῦ καὶ τὴν πίστιν Ἰησοῦ.
12
Hōde hē hypomonḕ tōn hagíōn estín, hoi tēroûntes tas entolàs tou Theoû kai tēn pístin Iēsoû.
Aquí está la hypomonḗ (perseverancia) de los santos, los que guardan los mandamientos de Dios y la fe de Jesús.
Καὶ ἤκουσα φωνὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λέγουσαν· Γράψον· Μακάριοι οἱ νεκροὶ οἱ ἐν Κυρίῳ ἀποθνῄσκοντες ἀπ’ ἄρτι. ναί, λέγει τὸ πνεῦμα, ἵνα ἀναπαύσωνται ἐκ τῶν κόπων αὐτῶν, τὰ γὰρ ἔργα αὐτῶν ἀκολουθεῖ μετ’ αὐτῶν.
13
Kai ḗkousa phōnḕn ek tou ouranoû légousan: Grápson: Makárioi hoi nekroì hoi en Kyríō apothnḗskontes ap’ árti. nai, légei to Pneûma, hína anapaúsōntai ek tōn kópōn autōn, ta gàr érga autōn akoloutheî met’ autōn.
Y oí una voz del cielo que decía: Escribe: Makárioi (bienaventurados) los muertos que mueren en el Señor desde ahora; sí, dice el Espíritu, descansarán de sus trabajos, porque sus obras los siguen.
Καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ νεφέλη λευκή, καὶ ἐπὶ τὴν νεφέλην καθήμενον ὅμοιον υἱὸν ἀνθρώπου, ἔχοντα ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ στέφανον χρυσοῦν, καὶ ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ δρέπανον ὀξύ.
14
Kai eîdon, kai idoù nephelē leukḗ, kai epì tēn nephelēn kathḗmenon hómoion hyiòn anthrṓpou, échonta epì tēs kephalēs autoû stéphanon chrysoun, kai en tē cheirí autoû drépanon oxý.
Y miré, y he aquí una nephélē leukḗ (nube blanca), y sobre la nube estaba sentado uno semejante al hyiós anthrṓpou (Hijo del Hombre), con una stéphanos chrysous (corona de oro) en su cabeza, y en su mano un drépanon oxý (hoz aguda).
Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ ναοῦ, κράζων ἐν φωνῇ μεγάλῃ τῷ καθημένῳ ἐπὶ τῆς νεφέλης· Πέμψον τὸ δρέπανόν σου καὶ θέρισον, ὅτι ἦλθεν ἡ ὥρα θερίσαι, ὅτι ἐξηράνθη ὁ θερισμὸς τῆς γῆς.
15
Kai állos ángelos exêlthen ek tou naoû, krázōn en phōnē̂ megálē tō kathēménō epì tēs nephelēs: Pémpson to drépanón sou kai thérison, hóti ēlthen hē hōra therísai, hóti exēránthē ho therismòs tēs gēs.
Y otro ángel salió del templo, clamando a gran voz al que estaba sentado en la nube: Envía tu hoz y siega, porque ha llegado la hora de segar, pues la mies de la tierra está madura.
Καὶ ἔβαλεν ὁ καθήμενος ἐπὶ τῆς νεφέλης τὸ δρέπανον αὐτοῦ ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ ἐθερίσθη ἡ γῆ.
16
Kai ébalen ho kathḗmenos epì tēs nephelēs to drépanon autoû epì tēn gēn, kai etherísthē hē gē.
Y el que estaba sentado sobre la nube lanzó su hoz sobre la tierra, y la tierra fue segada.
Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ ναοῦ τοῦ ἐν τῷ οὐρανῷ, ἔχων καὶ αὐτὸς δρέπανον ὀξύ.
17
Kai állos ángelos exêlthen ek tou naoû tou en tō ouranō̂, échōn kai autòs drépanon oxý.
Y salió otro ángel del templo que está en el cielo, teniendo también una hoz aguda.
Καὶ ἄλλος ἄγγελος ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ θυσιαστηρίου, ὁ ἔχων ἐξουσίαν ἐπὶ τοῦ πυρός, καὶ ἐφώνησεν φωνῇ μεγάλῃ τῷ ἔχοντι τὸ δρέπανον τὸ ὀξύ, λέγων· Πέμψον σου τὸ δρέπανον τὸ ὀξύ καὶ τρύγησον τοὺς βότρυας τῆς ἀμπέλου τῆς γῆς, ὅτι ἤκμασαν αἱ σταφυλαὶ αὐτῆς.
18
Kai állos ángelos exêlthen ek tou thysiastēríou, ho échōn exousían epì tou pyrós, kai ephṓnēsen phōnē̂ megálē tō échonti to drépanon to oxý, légōn: Pémpson sou to drépanon to oxý kai trýgēson tous bótryas tēs ampélou tēs gēs, hóti ḗkmasan hai staphylài autēs.
Y otro ángel salió del altar, el que tenía autoridad sobre el fuego, y clamó a gran voz: Envía tu hoz aguda y vendimia los racimos de la vid de la tierra, porque sus uvas están maduras.
Καὶ ἔβαλεν ὁ ἄγγελος τὸ δρέπανον αὐτοῦ εἰς τὴν γῆν, καὶ ἐτρύγησεν τὴν ἄμπελον τῆς γῆς, καὶ ἔβαλεν εἰς τὴν ληνὸν τοῦ θυμοῦ τοῦ θεοῦ τὸν μέγαν.
19
Kai ébalen ho ángelos to drépanon autoû eis tēn gēn, kai etrýgēsen tēn ámpelon tēs gēs, kai ébalen eis tēn lēnòn tou thymou tou Theoû ton mégan.
Y el ángel arrojó su hoz sobre la tierra, vendimió la vid de la tierra y la echó en el lēnós tou thymou (lagar del furor) del gran Dios.
καὶ ἐπατήθη ἡ ληνὸς ἔξωθεν τῆς πόλεως, καὶ ἐξῆλθεν αἷμα ἐκ τῆς ληνοῦ ἄχρι τῶν χαλινῶν τῶν ἵππων ἀπὸ σταδίων χιλίων ἑξακοσίων.
20
kai epatḗthē hē lēnòs éxōthen tēs póleōs, kai exêlthen haîma ek tēs lēnoû áchri tōn chalinō̂n tōn híppōn apò stadíōn chilíōn hexakosíōn.
Y el lagar fue pisado fuera de la ciudad, y salió haîma (sangre) del lagar hasta los frenos de los caballos, por mil seiscientos estadios.
Resumen – Apocalipsis 14
Apocalipsis 14 presenta un fuerte contraste entre los que pertenecen al arníon (Cordero) y los que siguen al thēríon (bestia). El capítulo se abre con el Cordero de pie sobre el óros Siṓn (monte Sion), acompañado por los ciento cuarenta y cuatro mil, quienes llevan el nombre del Cordero y de su Padre escrito en sus metṓpa (frentes), señal de identidad, propiedad y fidelidad divina.
Estos redimidos cantan una ōdḕ kainḗ (cántico nuevo) que nadie más puede aprender, revelando una experiencia de redención única. Son descritos como parthénoi (puros), no en un sentido meramente físico, sino espiritual y doctrinal, pues siguen al Cordero dondequiera que va y han sido comprados como aparchḗ (primicias) para Dios y para el Cordero.
Luego aparecen tres ángeles proclamando mensajes universales. El primero anuncia el euangélion aiṓnion (evangelio eterno), llamando a todas las naciones a temer a Dios, darle gloria y adorarlo como Creador, pues ha llegado la hora de su krísis (juicio). Este mensaje reafirma que el juicio divino está fundamentado en la soberanía creadora de Dios.
El segundo ángel proclama la caída de Babylṓn hē megálē (Babilonia la grande), símbolo del sistema religioso, político y moral que se opone a Dios y corrompe a las naciones con el oînos tou thymou (vino del furor) de su fornicación. Su caída es declarada como un hecho consumado, aun antes de manifestarse plenamente en la historia.
El tercer ángel advierte solemnemente sobre el destino eterno de quienes proskyneîn (adoran) a la bestia, reciben su cháragma (marca) y participan de su sistema. Estos beberán del vino de la ira de Dios y no tendrán anápausis (reposo) día ni noche, mostrando la seriedad y eternidad del juicio divino.
En contraste, se afirma la hypomonḗ tōn hagíōn (perseverancia de los santos), definida como guardar los mandamientos de Dios y mantener la pístis Iēsoû (fe de Jesús). Se declara bienaventurados los que mueren en el Señor, pues descansan de sus trabajos y sus érga (obras) los siguen, confirmando la recompensa eterna de los fieles.
El capítulo concluye con dos escenas de siega: la primera, ejecutada por uno semejante al Hyiós anthrṓpou (Hijo del Hombre), representa la recolección soberana conforme al tiempo establecido por Dios. La segunda, la vendimia de la vid de la tierra, culmina en el lēnós tou thymou tou Theoû (lagar del furor de Dios), una imagen intensa del juicio final que se ejecuta fuera de la ciudad, subrayando la separación definitiva entre los redimidos y los impíos.
Apocalipsis 14 afirma así que la historia humana avanza inexorablemente hacia el cumplimiento del plan divino, donde la fidelidad al Cordero conduce a vida eterna, y la lealtad a la bestia desemboca en juicio irreversible.