Apocalipsis Capítulo 12
Καὶ σημεῖον μέγα ὤφθη ἐν τῷ οὐρανῷ, γυνὴ περιβεβλημένη τὸν ἥλιον, καὶ ἡ σελήνη ὑποκάτω τῶν ποδῶν αὐτῆς, καὶ ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς στέφανος ἀστέρων δώδεκα·
1
Kai sēmeîon méga ṓphthē en tō ouranō̂, gynḗ peribeblēménē ton hḗlion, kai hē selḗnē hypokátō tōn podō̂n autēs, kai epì tēs kephalēs autēs stéphanos astérōn dṓdeka.
Y apareció una sēmeîon méga (gran señal) en el cielo: una gynḗ (mujer) vestida del hḗlios (sol), con la selḗnē (luna) debajo de sus pies, y sobre su cabeza una stéphanos (corona) de dṓdeka astéres (doce estrellas).
καὶ ἐν γαστρὶ ἔχουσα, καὶ κράζει ὠδίνουσα καὶ βασανιζομένη τεκεῖν.
2
Kai en gastrì échousa, kai krázei ōdínousa kai basanizoménē tekeîn.
Estaba en gastrí (encinta) y clamaba con dolores, ōdínousa (con dolores de parto) y sufriendo para dar a luz.
Καὶ ὤφθη ἄλλο σημεῖον ἐν τῷ οὐρανῷ· καὶ ἰδοὺ δράκων μέγας πυρρός, ἔχων κεφαλὰς ἑπτὰ καὶ κέρατα δέκα, καὶ ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτοῦ διαδήματα ἑπτά.
3
Kai ṓphthē állo sēmeîon en tō ouranō̂; kai idoù drákōn mégas pyrrós, échōn kephalàs heptà kai kérata déka, kai epì tas kephalàs autoû diadḗmata heptá.
Apareció otra señal en el cielo: un drákōn mégas (gran dragón) pyrrós (rojo), con siete cabezas y diez cuernos, y sobre sus cabezas siete diadḗmata (diademas).
καὶ ἡ οὐρὰ αὐτοῦ σύρει τὸ τρίτον τῶν ἀστέρων τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἔβαλεν αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν· καὶ ὁ δράκων ἕστηκεν ἐνώπιον τῆς γυναικὸς τῆς μελλούσης τεκεῖν, ἵνα ὅταν τέκῃ τὸ τέκνον αὐτῆς καταφάγῃ.
4
Kai hē ourà autoû sýrei to tríton tōn astérōn tou ouranoû, kai ébalen autoùs eis tēn gē̂n; kai ho drákōn héstēken enṓpion tēs gynaikòs tēs mellúsēs tekeîn, hína hótan tékē to téknon autēs kataphágē.
Su ourá (cola) arrastró la tercera parte de las astéres (estrellas) del cielo y las arrojó a la tierra; y el dragón estaba delante de la mujer que estaba por dar a luz, para devorar a su téknon (hijo) cuando naciera.
καὶ ἔτεκεν υἱὸν ἄρσεν, ὃς μέλλει ποιμαίνειν πάντα τὰ ἔθνη ἐν ῥάβδῳ σιδηρᾷ· καὶ ἡρπάσθη τὸ τέκνον αὐτῆς πρὸς τὸν Θεὸν καὶ πρὸς τὸν θρόνον αὐτοῦ.
5
Kai éteken huión ársen, hos méllei poimaínein pánta ta éthnē en rhábdō sidērá; kai hērpásthē to téknon autēs pros ton Theón kai pros ton thrónon autoû.
Ella dio a luz un huiós ársen (hijo varón), que ha de poimaínein (pastorear / gobernar) a todas las éthnē (naciones) con rhabdós sidērá (vara de hierro); y su hijo fue arrebatado hacia Theós (Dios) y hacia su thrónos (trono).
καὶ ἡ γυνὴ ἔφυγεν εἰς τὴν ἔρημον, ὅπου ἔχει τόπον ἡτοιμασμένον ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, ἵνα ἐκεῖ τρέφωσιν αὐτὴν ἡμέρας χιλίας διακοσίας ἑξήκοντα.
6
Kai hē gynḗ éphygen eis tēn érēmon, hópou échei tópon hētoimasménon apò tou Theoû, hína ekeî tréphōsin autēn hēméras chilías diakosías hexḗkonta.
La mujer huyó al érēmos (desierto), donde tiene un tópos (lugar) preparado por Dios, para ser sustentada allí por 1.260 días.
Καὶ ἐγένετο πόλεμος ἐν τῷ οὐρανῷ· ὁ Μιχαὴλ καὶ οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ τοῦ πολεμῆσαι μετὰ τοῦ δράκοντος· καὶ ὁ δράκων ἐπολέμησεν καὶ οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ,
7
Kai egéneto pólemos en tō ouranō̂; ho Michaḗl kai hoi ángeloi autoû tou polemēsai metà tou drákontos; kai ho drákōn epolémēsen kai hoi ángeloi autoû.
Hubo pólemos (guerra) en el cielo: Michaḗl (Miguel) y sus ángeles lucharon contra el dragón, y el dragón y sus ángeles combatieron.
καὶ οὐκ ἴσχυσαν, οὐδὲ τόπος εὑρέθη αὐτῶν ἔτι ἐν τῷ οὐρανῷ.
8
Kai ouk íschysan, oudè tópos heurḗthē autō̂n éti en tō ouranō̂.
Pero no prevalecieron, ni se halló ya tópos (lugar) para ellos en el cielo.
Καὶ ἐβλήθη ὁ δράκων ὁ μέγας, ὁ ὄφις ὁ ἀρχαῖος, ὁ καλούμενος Διάβολος καὶ ὁ Σατανᾶς, ὁ πλανῶν τὴν οἰκουμένην ὅλην, ἐβλήθη εἰς τὴν γῆν, καὶ οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ μετ᾽ αὐτοῦ ἐβλήθησαν.
9
Kai eblḗthē ho drákōn ho mégas, ho óphis ho archaîos, ho kaloúmenos Diábolos kai ho Satanâs, ho planôn tēn oikouménēn hólēn, eblḗthē eis tēn gēn, kai hoi ángeloi autoû met’ autoû eblḗthēsan.
Y fue arrojado el drákōn mégas (gran dragón), la óphis archaîos (serpiente antigua), llamado Diábolos (diablo) y Satanâs (Satanás), el que planôn (engaña) a todo el mundo; fue arrojado a la gē (tierra), y sus ángeles fueron arrojados con él.
Καὶ ἤκουσα φωνὴν μεγάλην ἐν τῷ οὐρανῷ λέγουσαν· Ἄρτι ἐγένετο ἡ σωτηρία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἡμῶν καὶ ἡ ἐξουσία τοῦ Χριστοῦ αὐτοῦ, ὅτι ἐβλήθη ὁ κατήγωρ τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν, ὁ κατηγορῶν αὐτοὺς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἡμέρας καὶ νυκτός.
10
Kai ḗkousa phōnḕn megálēn en tō ouranō légousan· Árti egéneto hē sōtēría kai hē dýnamis kai hē basileía tou Theoû hēmôn kai hē exousía tou Christoû autoû, hóti eblḗthē ho katḗgōr tōn adelphōn hēmôn, ho katēgorôn autoùs enṓpion tou Theoû hēmôn hēméras kai nyktós.
Entonces oí una gran voz en el ouranós (cielo), que decía: Ahora ha venido la sōtēría (salvación), el poder y el reino de nuestro Dios, y la autoridad de su Christós (Cristo); porque ha sido arrojado el katḗgōr (acusador) de nuestros hermanos, el que los acusaba delante de Dios día y noche.
Καὶ αὐτοὶ ἐνίκησαν αὐτὸν διὰ τὸ αἷμα τοῦ Ἀρνίου καὶ διὰ τὸν λόγον τῆς μαρτυρίας αὐτῶν, καὶ οὐκ ἠγάπησαν τὴν ψυχὴν αὐτῶν ἄχρι θανάτου.
11
Kai autoì eníkēsan autón dia to haîma tou Arníou kai dia ton lógon tēs martyrías autōn, kai ouk ēgápēsan tēn psychḕn autōn áchri thanátou.
Y ellos le vencieron por medio de la haîma tou Arníou (sangre del Cordero) y por la lógos tēs martyrías (palabra de su testimonio), y no amaron sus vidas hasta la thánatos (muerte).
Διὰ τοῦτο εὐφραίνεσθε, οὐρανοί, καὶ οἱ ἐν αὐτοῖς σκηνοῦντες· οὐαὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν, ὅτι κατέβη ὁ διάβολος πρὸς ὑμᾶς ἔχων θυμὸν μέγαν, εἰδὼς ὅτι ὀλίγον καιρὸν ἔχει.
12
Dia toûto euphraínesthe, ouranoí, kai hoi en autoîs skēnoûntes· ouaì tēn gēn kai tēn thálassan, hóti katébē ho diábolos pros hymâs échōn thymòn mégan, eidṓs hóti olígon kairòn échei.
Por esto, alegraos, cielos, y los que skēnoûntes (habitan) en ellos. ¡Ay de la tierra y del mar! porque el diábolos (diablo) ha descendido a vosotros con gran thymós (ira), sabiendo que tiene poco kairós (tiempo).
Καὶ ὅτε εἶδεν ὁ δράκων ὅτι ἐβλήθη εἰς τὴν γῆν, ἐδίωξεν τὴν γυναῖκα ἥτις ἔτεκεν τὸν ἄρρενα.
13
Kai hóte eîden ho drákōn hóti eblḗthē eis tēn gēn, edíōxen tēn gynaîka hḗtis éteken ton árrena.
Y cuando el drákōn (dragón) vio que había sido arrojado a la tierra, persiguió a la gynaíka (mujer) que dio a luz al hijo varón.
Καὶ ἐδόθησαν τῇ γυναικὶ αἱ δύο πτέρυγες τοῦ ἀετοῦ τοῦ μεγάλου, ἵνα πέτηται εἰς τὴν ἔρημον εἰς τὸν τόπον αὐτῆς, ὅπου τρέφεται ἐκεῖ καιρὸν καὶ καιροὺς καὶ ἥμισυ καιροῦ ἀπὸ προσώπου τοῦ ὄφεως.
14
Kai edóthēsan tē gynaikì hai dýo ptéryges tou aetoû tou megálou, hína pétētai eis tēn érēmon eis ton tópon autēs, hópou tréphētai ekeî kairòn kai kairoùs kai hḗmisy kairou apò prosṓpou tou ópheōs.
Pero se le dieron a la mujer las dos alas del aetós mégas (gran águila), para que volase al érēmos (desierto), a su lugar, donde es sustentada por un kairós, tiempos y medio tiempo, lejos de la presencia de la serpiente.
Καὶ ἔβαλεν ὁ ὄφις ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ ὕδωρ ὡς ποταμὸν ὀπίσω τῆς γυναικός, ἵνα αὐτὴν ποταμοφόρητον ποιήσῃ.
15
Kai ébalen ho óphis ek tou stómatos autoû hýdōr hōs potamón opísō tēs gynaikós, hína autḕn potamophórēton poiḗsē.
Entonces la óphis (serpiente) arrojó de su boca agua como un potamós (río) tras la mujer, para arrastrarla con el torrente.
Καὶ ἐβοήθησεν ἡ γῆ τῇ γυναικί, καὶ ἤνοιξεν ἡ γῆ τὸ στόμα αὐτῆς καὶ κατέπιεν τὸν ποταμὸν ὃν ἔβαλεν ὁ δράκων ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ.
16
Kai eboḗthēsen hē gē tē gynaikí, kai ḗnoixen hē gē to stóma autēs kai katépien ton potamón hon ébalen ho drákōn ek tou stómatos autoû.
Pero la gē (tierra) ayudó a la mujer, y abrió su boca y tragó el río que el dragón había arrojado.
Καὶ ὠργίσθη ὁ δράκων ἐπὶ τῇ γυναικί, καὶ ἀπῆλθεν ποιῆσαι πόλεμον μετὰ τῶν λοιπῶν τοῦ σπέρματος αὐτῆς, τῶν τηρούντων τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ καὶ ἐχόντων τὴν μαρτυρίαν Ἰησοῦ.
17
Kai ōrgísthē ho drákōn epì tē gynaikí, kai apēlthen poiēsai pólemon metà tōn loipōn tou spérmatos autēs, tōn tēroúntōn tas entolàs tou Theoû kai echóntōn tēn martyrían Iēsoû.
Entonces el drákōn (dragón) se llenó de ira contra la mujer, y fue a hacer pólemos (guerra) contra el resto de su descendencia: los que tēroûntes (guardan) los mandamientos de Dios y tienen la martyría Iēsoû (testimonio de Jesús).
Resumen – Apocalipsis 12
Apocalipsis 12 presenta el trasfondo espiritual del conflicto cósmico entre Dios y Satanás. La gynḗ (mujer) simboliza al pueblo de Dios, de quien procede el Mesías, mientras que el drákōn mégas (gran dragón) representa a Satanás, el enemigo histórico del plan redentor. El relato no es meramente cronológico, sino profundamente teológico.
El nacimiento del huiós árrēn (hijo varón), destinado a poimaínein (regir como pastor) a las naciones, apunta claramente al Mesías, quien es arrebatado al thrónos tou Theoû (trono de Dios), indicando su exaltación y victoria definitiva, a pesar de la oposición satánica.
La guerra en el cielo revela que Satanás ya no tiene acceso como katḗgōr (acusador) ante Dios. Es derrotado y expulsado, confirmando que su autoridad es limitada y que el triunfo pertenece al Cordero. La victoria se afirma por medio del haîma tou Arníou (sangre del Cordero) y el lógos tēs martyrías (testimonio fiel) de los santos.
Al ser arrojado a la gē (tierra), el dragón intensifica su persecución, sabiendo que tiene poco kairós (tiempo). Sin embargo, Dios protege a la mujer, proveyéndole refugio en el érēmos (desierto), un lugar de dependencia, provisión divina y preservación espiritual.
El intento del dragón de destruir a la mujer mediante el potamós (río) fracasa, mostrando que aun la creación coopera con el propósito de Dios. La soberanía divina gobierna incluso sobre los ataques más violentos del enemigo.
El capítulo concluye con la ira del dragón contra el resto del spérma (descendencia) de la mujer: aquellos que tēroûntes (guardan) los mandamientos de Dios y mantienen la martyría Iēsoû (testimonio de Jesús). Esto afirma que la iglesia vive en medio del conflicto, pero bajo la certeza de la victoria final del Cordero.